Nicky gaat de uitdaging aan en neemt haar drie jongens mee naar Beeld en Geluid Experience in Hilversum.

Het museum saai? Zeg, van welke generatie ben jij!?

Alleen al door het bestuderen van de site van Museum Beeld en Geluid krijg je zin om er naartoe te gaan. Ik check de openingstijden, kijk of het echt wel leuk is voor kleine kinderen en bel even naar de klantenservice om te vragen welk moment van de dag ze afraden om te komen. Dat blijkt tussen 11 en 14 uur te zijn, én op zondag. Verder zie ik wel hoe het loopt. In het beste geval gaan we er ook nog een hapje eten, in het slechtste geval staan we binnen een uur weer buiten. Met kinderen weet je het tenslotte nooit.
Vrijdag eind van de middag lijkt mij een ideaal moment om met mijn drie zoontjes (5,5,7) op pad te gaan naar het Mediapark in Hilversum, waar Beeld en Geluid eind 2006 de deuren opende.
Om 12 uur haal ik mijn ‘museumbende’ uit school. We gaan eerst thuis lekker lunchen en nog even chillen .
‘Wat is een museum?’ vraagt Sam.
‘Daar kun je allemaal mooie dingen zien,’ legt Niek uit aan zijn broertje.
‘En doen!’ vertel ik enthousiast. ‘Jongens, in de meeste musea hangen mooie, oude schilderijen waar je alleen naar mag kijken maar absoluut niet aan mag komen. Wij gaan naar een museum waar je tv kunt kijken, filmpjes kunt maken en zelf het nieuws mag presenteren.’
‘Echt? Wow! Wanneer gaan we? Cool!’ roepen de kinderen door elkaar.
Top, we zijn er klaar voor.
Tegen 16 uur rijden we de parkeergarage van het museum in. De kinderen zijn onmiddellijk onder de indruk van het gigantische, kleurrijke gebouw. Met open mond lopen ze naar binnen waar het ruimtelijke effect echt overdonderend is en zelfs mijn drie boeven even stil krijgt.
De meneer die de entree kaartjes verkoopt vraagt aan de jongens: ‘Zeg, hoe oud zijn jullie?’ ‘Vijf!’ roepen Sam en Max in koor. ‘Wij zijn tweeling,’ legt Max nog even uit. ‘Nou dan hoeven jullie niet te betalen! Jullie krijgen wel een Ring,’ zegt de meneer vrolijk.
‘Ik ben zeven, krijg ik dan ook een Ring?’ vraagt mijn oudste bezorgd. Gelukkig wel. Geef drie kleine jongetjes een Ring en hun dag kan niet meer stuk.
Met de Ring gaan we ons ‘aanmelden’. Gelukkig zijn mijn kinderen van de generatie die bepaald niet terugdeinst voor een beeldscherm, integendeel. Ben je dat wel, of ben je bang voor interactie, dan ben je bij Beeld en Geluid toch echt aan het verkeerde adres.
Handig vult mijn oudste alle gegevens in, ook voor zijn broertjes en hij kiest uit zeventien BN’ers iemand die hen gaat ‘rondleiden’ door het museum. Bij iedere activiteit in het museum is een klein schermpje waar je de Ring kunt scannen en dan vertelt de gekozen BN’er, in mijn geval Sophie Hilbrand, wat je er kunt zien of doen. Je kunt ook je email adres invullen zodat je thuis alles nog eens terug kunt kijken. Briljant!
De Ring en het aanmelden zijn al een groot succes en blij rennen mijn jongens de trap op. ‘Mama, dit is echt de leukste dag!’
So far, so good.
Eindelijk gaan we dan echt het museum in. Eerst komen we langs een grote zaal waar de expositie '50 jaar Studio Sport' te zien is. Een groot voetbaldoel, een tribune, grote voet- en rugbyballen om op te zitten en ... virtueel voetballen tegen beroemde verdedigers.
‘Ikke eerst, ikke eerst!’ Mijn jongens willen allemaal voetballen. Maar je kunt ook wielrennen, schaatsen, regisseren, het sportjournaal presenteren en nog een keer voetballen.
‘Mag ik nog een keer? Ah mam, nog één keer?’ En terwijl mijn jongens om de beurt voetballen bekijk ik een fragment van een oude Wimbledon wedstrijd met Tom Okker en hele oude hockeybeelden van dames in lange rokken. Ik regisseer een voetbalwedstrijd en als sluitstuk presenteren we met z’n vieren het sportjournaal.
Alleen al bij deze speciale tentoonstelling zijn we bijna een uur bezig.
Vervolgens gaan we naar de Experience. Nietsvermoedend lopen we de trap op en dan ... dan staan we plotseling midden in één groot spektakel. Overal komt geluid, licht en beweging vandaan. De jongens kijken met grote ogen rond en raken helemaal oververhit. Ik moet eerlijk zeggen dat ik zelf ook neiging heb om rond te gaan rennen, er is zoveel leuks te zien en te doen!
De jongens beginnen in het wilde weg op knoppen en schermen te drukken en we moeten even hergroeperen. Ik duw de jongens in een hoek om ze even toe te spreken en duidelijke afspraken te maken. Dan moet Sam plassen, acuut, zoals dat gaat bij een vijfjarige. En net als ik me af sta te vragen hoe ik dit ga oplossen komt er een vriendelijke ‘publieks begeleidster’ aanlopen die aanbiedt mij te helpen. Altijd fijn, mensen die met je meedenken.
‘Zal ik even met die kleine naar de WC gaan? Je moet namelijk de trap af.’ We draaien het om, zij blijft bij Niek en Max, ik ga met Sam mee.
Als ik weer terug ben spreek ik met de tweeling af dat ze op zoek gaan naar Konijn en Paard. Als ze deze twee figuurtjes bij een activiteit zien is het geschikt voor hun leeftijd. Mijn oudste gaat op zoek naar Lola en Polo, voor kinderen van zes tot twaalf. Op die manier gaan we in principe allemaal een beetje ons eigen ding doen. Niet echt afzonderlijk van elkaar natuurlijk, daar is zelfs vijf nog net te klein voor, maar mijn jongens vinden zichzelf al erg stoer en zelfstandig. Soms verlies ik één van de jongens even uit het oog, maar het kan geen kwaad. Ze hebben het super naar hun zin, rennen heen en weer, doen een screentest, bedienen een camera en proberen alles uit. Ikzelf ook natuurlijk!
Na een uur beginnen de kinderen moe en hangerig te worden van alle overweldigende indrukken in de Experience. Met nog een potje voetbal in het vooruitzicht rennen ze de trap af, terug naar de expositieruimte van 50 jaar Studio Sport.
Ook wil ik graag nog even een kijkje nemen in de gloednieuwe shop omdat ik zelf jarenlang inkoop heb gedaan voor diverse museumwinkels. Met hernieuwde energie zoeken mijn jongens allemaal een kleinigheidje uit, wat moeilijk is, want er is veel keus voor kinderen!
Uiteindelijk lopen we om 18.30 uur weer naar buiten. Op de site van het museum staat dat een bezoek ongeveer vier à vijf uur in beslag neemt, ik ga er van uit dat ze het dan over volwassenen hebben. Eigenlijk denk ik dat we ongeveer twee derde van Beeld en Geluid hebben gezien en misschien één tiende hebben gedaan van alles wat je er kunt doen. We kunnen dus rustig een jaarabonnement nemen om het hele museum van binnen en buiten te leren kennen en er ook nog een keer te lunchen!
De volgende dag open ik mijn email en zie ‘Registratie Mijn Beeld en Geluid’ in mijn inbox staan. Ik activeer mijn registratie en kan vervolgens bij ‘Mijn bestanden’ de beelden downloaden die we de vorige dag hebben opgenomen. Ik zie mezelf terug als wielrenner, op de foto met Reinout Oerlemans, op een bakfiets met mijn jongens voorin, fietsend door de lucht en zie het resultaat van het sportjournaal als dat gepresenteerd wordt door een moeder met drie kinderen. Terwijl ik me probeerde te concentreren op de autocue zitten mijn jongens gekke gezichten te trekken, te zwaaien en hun tong uit te steken. Ik roep mijn kinderen en hun papa erbij en samen moeten we hard lachen om de hilarische filmpjes die we daarna doorsturen naar de oma’s en opa's. Wat een heerlijk toetje!

Nederlands Instituut voor Beeld en Geluid
Sumatralaan 45, Media Park
1217 GP  Hilversum
035 – 677 5555
www.beeldengeluid.nl

geopend op dinsdag t/m zondag van 10.00 tot 17.30

Volwassenen            15,00
Kinderen 6 t/m 15    8,00
Kinderen t/m 5        gratis